Download Android App

  • Recent

    साईबाबा / Saibaba

    साईबाबा
    श्री बाबांचा जन्म महाराष्ट्रातील पाथरी या खेड्यात भुसारी कुटुंबात झाला. पण ते लहान असताना त्यांच्या आईवडिलांचे निधन झाल्यामुळे त्यांचे संगोपन एका मुस्लीम फकिराने केले. नंतर बारा वर्षे त्यांनी योग्यांच्या सहवासात राहून आत्मज्ञानाची प्राप्ती करून घेतली. साधना करण्यातही त्यांनी काही काळ व्यतीत केला. नंतर ते हुमणाबादच्या श्री माणिक प्रभूंच्या दर्शनासाठी गेले असता त्यांना आशीर्वाद मिळून शिर्डी येथे राहण्याची त्यांना आज्ञा झाली. माणिक प्रभू यांचे सबंध आयुष्य विलक्षण चमत्कारांनी भरलेले होते. प्रभू हे प्रत्यक्ष परमेश्वरच होते. बाबा त्यांना मानत होते.  

    औरंगाबाद जिल्ह्यातील धूपखेडे गावची चांदभाई ही एक श्रीमंत व्यक्ती. औरंगाबादची सफर करण्यास चांदभाई गेला असता त्याची घोडी हरवली. त्याने सर्व जंगल शोधले, परंतु घोडी त्याला सापडली नाही. निराश बनून खोगीर पाठीवर मारून तो परत जाऊ लागला. एवढ्यात ''चांदभाई !'' अशी हाक त्याच्या कानी आली. त्याने झटकन मागे वळून पाहिले. त्याच्या दृष्टीस एक तरुण फकीर दिसला. अंगात लांब पांढरी कफनी, काखेत सटका, हातात टमरेल. डोक्यास घट्ट बांधलेले फडके व पाय अनवाणी. ''इकडे ये.'' अस म्हणून तो फकीर एका झाडाखाली बसला. 'याला माझे नाव कसे माहित? याला मी पूर्वी कधी पाहिलेलं नाही!' असा विचार करीत तो त्यांच्याकडे गेला.

         ''बराच थकलेला दिसतोस ! बैस जरा. चिलीम पिऊन जा. काय रे, हे खोगीर कसे तुझ्याकडे?'' तो म्हणाला, ''माझी घोडी हरवली आहे. ती सापडण्याची आशा  उरलेली नाही ! सर्व जंगल धुंडाळले!'' बाबा म्हणाले, ''ते पलीकडे कुंपण आहे. तिथ जा. तुझी घोडी सापडेल.'' चांदभाई तेथे गेला. त्याची ती हरवलेली घोडी तेथेच चरत होती. ''या अल्ला, माझी घोडी सापडली.'' चांदभाईला आनंद झाला. ती घोडी घेऊन तो फकिराकडे आला. फकीर तंबाखू चुरीत होता. ''सापडली न घोडी! आता चिलीम ओढ!'' फकिराने चिलमीत तंबाखू भरली. ''पण ही पेटवणार कशी? इथे विस्तव कुठे आहे? शिवाय छापी भिजवायला पाणीही नाही.'' चांदभाई म्हणाला.

         फकिराने हातातील सटका जमिनीत खुपसताच आग उत्पन्न झाली. त्यातून रखरखीत निखारा बाहेर काढला. सटका जमिनीवर आपटताच त्यातून पाणी निघू लागले. छापी भिजवून ती पिळली. मग ती चिलमी सभोवती वेष्टिली. चिलमीतील तंबाखूवर तो प्रदीप्त निखारा ठेवला. फकिराने चिलीम स्वतः ओढून चांदभाईला ओढण्यास दिली. चांदभाई स्तिमित झाला. त्याने त्या फकिराच्या पायावर मस्तक ठेवले. 

         ''अल्ला मलिक !'' असे म्हणून बाबांनी चांदभाईला वर उठवले व ''अल्ला भला करेगा'' असा आशीर्वाद दिला. ''बाबा, तुम्ही माझ्या घरी चला !'' ''जरूर येईन मी !'' चांदभाई तिथून निघाला. दुसऱ्याच दिवशी तो फकीर धूपखेडे गावात गेला व चांदभाईच्या घरासमोर जाऊन उभा राहिला. चांदभाई खुश झाला. फकिराचे त्याने आदराने स्वागत केले. उत्तम प्रकारे आतिथ्य केले. काही दिवस तो फकीर त्याच्याकडे राहिला. नंतर चांदभाईच्या पत्नीच्या भाच्याची सोयरिक शिर्डीच्या एका मुलीशी झाली, तेव्हा तो फकीर चांदभाईच्या विनंतीला मान देऊन लग्नाच्या वऱ्हाडाबरोबर शिर्डीस आला. वऱ्हाड घेऊन आलेल्या गाड्या खंडोबाच्या देवळापाशी असलेल्या मळ्यात थांबल्या. सर्वजण गाड्यातून उतरले. तो फकीरही उतरला व खंडोबाच्या देवळात गेला. तिथे म्हाळसापती खंडोबाचे भक्त पुढे आले व आदराने म्हणाले, ''या साई!'' तो तरुण फकीर म्हणजेच साईबाबा. 

         बाबा  शिर्डी येथेच राहत. शिर्डीमध्ये ते भिक्षा मागण्यासाठी फिरत. त्यांना कोणी त्यांच्याबद्दल विचारले असता, ''हम तो साई है, बहुत दूरसे आये है!'' असं ते सांगत. एकदा धुळ्याचे श्री. नानासाहेब जोशी शिर्डीस आले. त्यांनी बाबांना विचारले, ''तुमचे नाव काय?'' यावर बाबा म्हणाले, ''मला साईबाबा म्हणतात.'' 

         बाबा कधी लिंबाच्या झाडाखाली जाऊन बसत, तर कधी तिथल्या पडक्या मशिदीत जाऊन बसत. ती मशीद म्हणजे बाबांची द्वारकामाई. धर्म, अर्थ, काम व मोक्ष या चार पुरुषार्थांना व चार वर्णांना तिथे सर्वच द्वारे खुली असतात. त्या परम पवित्र मंगल स्थानाला तत्त्ववेत्ते विद्वान 'द्वारका' म्हणतात. साईबाबा एक रात्र मशिदीत आणि एक रात्र जवळच्या सरकारी चावडीत राहात, आणि दुसऱ्या दिवशी सकाळी मशिदीत येत. 

         ती मशीद म्हणजे बाबांची द्वारकामाई. तेथे शिरताना समोरची जी भिंत दिसते ती कृष्णाची. गोपालकृष्ण गोकुळात गोपालांसह काल्याचा आनंद उपभोगीत. बाबासुद्धा नाना प्रकारच्या जिनसा आणून त्या एकत्र करून एका मोठ्या हंडीत चांगल्या शिजवून आपल्या भक्तांना स्वतः वाटीत असत. एकदा चुलीजवळ शंभराहून अधिक माणसांना पुरेल इतकी मोठी हंडी शिजत होती. चुलीखाली लाकडांचा जाळ धगधगत होता. बाबा आपल्या एका भक्ताला म्हणाले, ''अरे, बघत काय राहिलास? जरा ती हंडी ढवळ!'' तेव्हा तो भक्त उलथणे शोधू लागला. बाबा झटकन त्या हंडीकडे गेले व आपल्या कफनीच्या अस्तन्या वर करून आपला उजवा हात कोपरापर्यंत त्यांनी त्या हंडीत घातला व ते पदार्थ ढवळू लागले. बाबांच्या हाताला काही झाले नाही. बाबांचे जीवनकार्य हा एक चमत्कार होता.

         बाबांना दीपोत्सवाची मोठी हौस होती. बाबा टमरेल घेऊन दुकानदार वाण्यांकडे जात व त्यांच्याकडून तेल मागून आणत. पण त्यांना ते मनापासून देत नसत. बाबा ते तेल पणतीमधे भरी. चिंध्या काढून त्याच्या वाती वळीत. रात्री त्या मशिदीत पेटवित. त्या रात्रभर जळत असत. दिवाळीचा सण होता. बाबा नेहमीप्रमाणे सर्व दुकानदार वाण्यांकडे गेले. त्यांना कुणी तेल दिले नाही. ''आज तेल नाही. संपले.'' असेच त्यांना सर्वच दुकानदार वाण्यांनी सांगितले. बाबा निमूटपणे मशिदीत आले. आता हा फकीर मशिदीत कशा पणत्या पेटवतो हे पाहण्यासाठी ते सर्वजण मशिदीसमोर जमले. बाबांनी त्यात पाणी ओतले. आणि कांडे ओढून ते एक एक पणती पेटवू लागले. मशिदीत दीपमाळा उजळली. मजा पाहण्यासाठी आलेले दुकानदार बाबांच्या चरणी लीन झाले. 

         आजारी माणसे, रोगपीडित माणसे बाबांकडे येत. बाबा त्यांना वनस्पतींपासून स्वतः बनवलेली औषधे देऊन बरे करीत असत. जेव्हा जास्तच गर्दी वाढू लागली, तेव्हा बाबा औषधाऐवजी धुनीची उदी सर्वांना देऊ लागले आणि आलेले बरे होऊ लागले. भक्तांचे दुःख आणि दुखणे आपल्या अंगावर ओढून ते स्वतःच भोगीत असत. पुष्कळदा ते अनेक व्याधींनी जर्जर असत. भक्तांचे दुर्धर असाध्य रोग आपल्या अंगावर घेऊन ते भयंकर शारीरिक दुःख स्वतःच भोगीत. दाह व वेदना ते सहन करीत व भक्तांना वाचवीत. बाबा भक्तांना त्यांच्या स्वप्नात आणि प्रत्यक्ष त्यांच्या घरी जाऊन त्यांना उदी लावीत असत.

         बाबा भक्तांच्या संकटसमयी त्यांना सहाय्य आणि दिलासा देण्यासाठी दिशा आणि काळाची बंधने तोडून हजारो मैलांवर तत्क्षणी प्रकट होत. आपल्या असंख्य भक्तांना निरनिराळ्या रूपांनी प्रकट होऊन बाबांनी वाचविले आहे.      
        
         पुढे बाबा आजारी पडले. त्यांचे दुखणे प्रबळ झाले. भक्त तळमळू लागले. १५ ऑक्टोबर १९१८ हा दिवस उजाडला. त्या दिवशी विजयादशमी होती. बाबांची अवस्था कठीण होती. काही क्षणानंतर बाबांनी जवळच बसलेल्या बयाजी अप्पा कोते यांच्या अंगावर डोके टेकले. संपले सारे ! 

    शिर्डीस ज्याचे लागतील पाय l
    टळती अपाय सर्व त्याचे ll
    माझ्या समाधीची पायरी चढेल
    दुःख हे हरेल सर्व त्याचे ll 
    _______________________________________________________

    English Translation- 


    (Please read the important instructions which are at the bottom before reading the translation.)

    Saibaba

    Mr. Baba was born in Bhasari family in Pathri village in Maharashtra. But because of their parents' demise, they were raised by a Muslim fakir. After twelve years he got the wisdom of staying with the Yogis and getting enlightenment. He also spent some time doing sadhana. Later, when they went for Harmanabad's visit to Manik Prabhu, they were blessed and they were ordered to live in Shirdi. Manik Prabhu's whole life was full of wonderful miracles. The Lord was just the Lord. Baba believed them.

    Chandbhai is a wealthy person of Sunkheda village in Aurangabad district. When Chandbhai went to Aurangabad, his horse was lost. He searched all the jungle, but the mare did not find him. He became frustrated and hit back on his back and returned. His voice was called "Chandbhai!" He looked back quickly and looked back. A young man was seen in his eyes. A long white shirt in the body, a torch in the trunk, will come in hand. Tight knapsack and feet barefoot "Come here." As a fakir, he settled under a tree. 'How do I know my name? I have never seen this! ' He thought he went to them.

    "Looks pretty tired! Just sit down. Chimim drink it. How do you sir? "He said," my mare has been lost. Hope to find it! Baba said, 'It is a fence beyond this.' Go there. Chandbhai went there. His lost horses were feeding there. '' Alla, my mare found. '' Chandbhai was happy. He came to Fakir with the mare. Mystic Tobacco was swirling '' Find it out! Now, Chillim! "False Tobacco is full. "But how to do it? Where is the fire? There is no water to send a print. "Chandbhai said.

    A fire broke out in the fire, and there was a fire in the soil. Out of it, the dry outflow came out. Due to disaster, the water started flowing through it. Soak it in print and mix it. Then the whales roamed around it. He used to keep the lamp shining on the crab tobacco. Fakirira Chilim pulling himself to throw Chandbhai. Chandbhai got scratched. He put the head on the feet of Fakir.

    As the 'Alla Malik!', Baba raised Chandbhai and blessed him with the blessings of Allah. "Baba, you go to my house!" "Sure I will!" Chandbhai left there. On the next day, Fakir went to the village of Sunkhed and stood in front of Chandbhai's house. Chandbhai was happy. He welcomed Fakira with respect. Made perfectly hospitality. He stayed with him for a few days. Later, Chandbhai's wife's brother came to Shirdi with Soyarik Shirdi's daughter, and after receiving the request of Fakir Chandbhai, Shirdi got married to Varharda. The vehicles carrying the Varhag stopped at the dam near the Khandoba temple. All got off the train. He also got down to Fakir and went to Khandoba's house. There the devotees of Mhalasapati Khandoba came forward and respectfully said, "This sai!", That is, the young fakir, ie Saibaba.

    Baba Shirdi resides here. In Shirdi they are going to ask alms. Someone asked him about them, "We are Sai, they have come from far away!" Once Dhule, Shri. Nanasaheb Joshi came to Shirdish. He asked Baba, "What is your name?" Baba said, "I am called Saibaba."

    Baba once used to sit under a citrus tree, and then settled in a fallen mosque. The mosque is Baba's Dwarkamai. There are four openings and four characters in religion, meaning, work and salvation. The ultimate holy place is called 'Dwarka' by the philosopher's scholar 'Dwarka'. Saibaba is staying in the mosque and one night in government mosque and one night in a nearby Government Chalak and next morning the mosque comes.

    The mosque is Baba's Dwarkamai. There is a wall which appears in front of Krishna. Gopalakrishna Gokulal enjoys Kala with joy Baba used to bring many different types of things, which he consolidated and cooked well in a large handle and devoured his devotees. Once the bigger hand was more than 100 people ready to cook. The net of wood under the rug was brilliant. Baba said to one of his devotees, "Hey, what are you waiting for?" It's a little crazy! "Then the devotee began to look down. Baba hurriedly went to the handle and put his right wrist on the stomach and put it in his hand till the right hand corner and started stirring it. Nothing happened to Baba's hand. Baba's life work was a miracle.

    Baba had a great passion for Deepawaswa. With Baba Tamerale, the shopkeepers went to the vans and brought oil from them. But they did not give it to them. Baba was filled with oil. Slip his shirt and pull it off. It is lit in the mosque at night. They would burn all night. The festival of Diwali was at that time. As usual, all the shopkeepers went to the house. They did not give any oil. '' There is no oil today. That's what they told all the shopkeepers. Baba came to the mosque in a neutral manner. Now all of them meet in front of the mosque to see how the fakir illuminated the Majesty in the mosque. Baba poured water into it. And by pulling the skeleton, they started to do one thing. The lamp lighted in the mosque. The shopkeepers who had come to see the fun got absorbed in Baba's feet.

    The sick people, the sick people coming to their parents Baba used to heal the medicines made from plants.

    (Important Notice- We are trying to improve translations in English. If there are any suggestions, mistakes, changes, please send us an email to oacnagar@gmail.com This is not intended to hurt anyone's feelings.)
    (महत्वपूर्ण सूचना - आम्ही इंग्रजीत भाषांतर सुधारण्याचे प्रयत्न करत आहोत. काही सूचना, चुका, बदल असतील तर आम्हाला oacnagar@gmail.com या इमेल वर पाठवाव्यात. यामागे कुणाच्याही भावना दुखावण्याचा हेतू नाही.)